Columns

De week door zeven: de beruchte AD-column en wandelen naar de Albert Heijn

Een keer in de week doet Max verslag van zijn bevindingen in de media van afgelopen week. Daarin beschrijft hij wat er is gebeurd, hoe hij het heeft beleefd en waarom hij het zo beleeft. Houdt ervan om op de man te spelen, mits gefundeerd. Zit vaak een scherp randje aan en mag dus geneutraliseerd worden met een korreltje zout.  MH17 all over again Daar zijn we dan. Een column. Hoe moet dat? Zijn er...
Max van Hasenbroek Max van Hasenbroek23 juli 201791210 min

Een keer in de week doet Max verslag van zijn bevindingen in de media van afgelopen week. Daarin beschrijft hij wat er is gebeurd, hoe hij het heeft beleefd en waarom hij het zo beleeft. Houdt ervan om op de man te spelen, mits gefundeerd. Zit vaak een scherp randje aan en mag dus geneutraliseerd worden met een korreltje zout. 

MH17 all over again

Daar zijn we dan. Een column. Hoe moet dat? Zijn er regels voor, of is dat juist het mooie aan columns? Zonder regels je emoties de macht geven en gewoon tikken wat in je opkomt? In ieder geval, voor nu lijkt me dat het beste. Regels zijn niet mijn beste vriend, vooral niet als het gaat om richtlijnen. Zonder het te weten ben ik al weer honderd woorden verder en verschijnt er steeds meer zwart op mijn scherm (de letters bedoel ik dan, hè). Tussen de haakjes een opmerking plaatsen blijkt nogal eens nodig te zijn, als ik zie wat voor storm er los kwam na een column in het AD van Nanina Ajarai. In deze column beschreef zij dat ze niets voelde bij het nieuws van MH17, terwijl het nieuws over ‘Appie’ Nouri haar wel degelijk een traan kostte. Ze probeerde het te verklaren omdat de MH17-slachtoffers niet een echt gezicht hadden, en Appie ‘Nouri’ dat wel had. Het was één persoon. Het non-argument dat ze alleen maar moslims zou steunen heeft ze gelijk ontkracht met het feit dat ze ook getreurd heeft om Savannah en Romy.

Iets met solidariteit

Voordat de laatste letter was getikt, was heel Nederland te klein voor deze column. Er werd zelfs aandacht aan geschonken bij RTL Late Night, waar er met enige arrogantie werd gezegd dat de column belachelijk was en dat haar gevoelens fout zijn. Wat is dat voor iets? Van wat ik mij kan herinneren uit bepaalde geschiedenislessen is de laatste keer dat mensen hun gevoelens ‘fout’ konden zijn in het communistische regime van Stalin en Co. We all know what happened there…

Gevoelens kunnen niet fout zijn, de gevolgen van je gevoelens wel (een illegale daad, bijvoorbeeld), maar dat lijkt hier niet gebeurd te zijn. Om het nog even wat erger te maken, is dat Nanina Ajarai op de foto overduidelijk een hoofddoek draagt. Daar is totaal niets mis mee, althans, dat lijkt mij. De Facebook-reacties bewijzen mijn mening het tegendeel: “heeft dat vieze mufkut nog steeds een column??? Ze schrijft als een kleuter met taalachterstand en heeft werkelijk nog niets meegemaakt in t leven dat er toe doet. Ook niet zo raar door dat debiele eigen arabieren volk eerst.” Of deze: “Als moslima zijnde schaam ik me voor jou! wat een zwart hart moet jij hebben zeg. Moslim of niet, het is allemaal heel erg wat er is gebeurd, dit soort gebeurtenissen wens je je vijand niet toe!” Ik heb nog steeds niet uitgevonden waarom geloofsovertuiging en etniciteit bijdraagt aan de discussie, maar dat zal mijn fout vast zijn.

Dolk in je rug

Ben ik echt de enige die haar denkwijze niet raar vindt? Ik bedoel, voor de nabestaanden moet dit bericht als een messteek gevoeld hebben. Dat is begrijpelijk en misschien had ze deze column beter niet kunnen schrijven, precies om die reden. Maar de gedachte dat het tragische nieuws van een of twee personen je meer raakt dan het nieuws van een onbekende massa, kan ik best begrijpen. De gebeurtenissen op zich verschillen misschien van gewicht, maar wie bepaalt wat je emotioneel meer raakt? Het laat zien hoe slecht de Nederlandse bevolking tegen andere meningen kan, hoe radicaal ook. Wanneer ze binnen de wet liggen, horen ze op zijn minst aangehoord en gerespecteerd te worden. Kritiek kan altijd, want ook ik ben het niet met Nanina eens, maar ik begrijp en accepteer haar gedachte wel. Is dat zo lastig?

Aan de andere kant snap ik, zoals ik al zei, dat nabestaanden zich in de rug gestoken voelen. Daarom had ikzelf zo’n column ook niet geschreven, maar ik voelde de noodzaak om enige balans aan te brengen in de discussie. Bij deze.

Wandelend door het leven

In tegenstelling tot de column in het Algemeen Dagblad, wie kan er nu tegen de Nijmeegse Vierdaagse zijn? Juist, niemand. Het is werkelijk genieten wanneer je 38.000 mensen met toeters en bellen over de weg ziet lopen alsof ze carnaval gaan vieren. De tweede dag was even spannend, want de route werd omgedraaid zodat ze ‘s middags langs de beboste gebieden zouden lopen vanwege de warmte. Maakt de lopers niet uit, die gaan met alle vertrouwen de alternatieve route lopen.  Zelf zal ik er nooit aan meedoen, omdat ik er de conditie niet voor heb. Een versneld loopje naar de Albert Heijn op de hoek lukt met moeite. Ook krijg ik kortsluiting in mij brein wanneer ik ‘s middags op de tv zie dat een verslaggever naast iemand staat die zijn blaar behandeld krijgt. Dat stuk sla ik dan ook meestal over.

Tegelijkertijd heeft het ook iets moois, het voelt als een echte overwinning wanneer je over de finish komt (denk ik). Mijn laatste referentiepunt is de kindervierdaagse die dacht ik tien kilometer lang was, dus of ik dicht in de buurt van de waarheid kom is de vraag. De laatste dag was in ieder geval de beste. Je kon rekenen op allemaal snoepkettingen van familie en soms zelfs een boeket van de burgemeester, geniaal. Het gevoel van succes was dan zo hoog, dat je er zo nog een zou kunnen lopen. Dat dacht je, althans.

 

Max van Hasenbroek

Max van Hasenbroek

Eindbaas in elke zin van het woord. Heeft een hekel aan ‘die ringetjes’ (Audi) en zorgt er dan ook voor dat elke bestuurder in die luxere Volkswagen ervan langs krijgt. Hoewel je het niet zou verwachten, kan hij nog steeds lachen om Jiskefet.